תפילין

א טיפערער בליק

תפילין זענען שווארצע לעדערנע קעסטלעך וואס אנטהאלטן קלף-מגילות אויף וועלכע עס זענען אנגעשריבן תורה-פסוקים. די תפילין ווערן געבונדן ארום קאפ און אויבערשטן ארעם (אנטקעגן דעם הארץ) יעדן וואכעדיגן פרימארגן ביים דאווענען, אלס קיום פונעם פסוק, “און דו זאלסט זיי בינדן פאר א צייכן אויף דיין האנט, און זיי זאלן זיין פאר א דערמאנונג צווישן דיינע אויגן.”

דאס ווארט תפילין איז פארבונדן מיטן ווארט תפילה, דאווענען, און מיטן ווארט תופל, בינדן, ווי אין דעם פסוק “נפתולי אלקים נפתלתי עם אחותי,” “איך בין פארבונדן געווארן אין א געטליכן בונד מיט מיין שוועסטער.” עס האט אויך א שורש פון טפל, וואס מיינט צווייטראנגיג: די מעשה פון אוועקלייגן אונזערע אייגענע תשוקות און געפילן כדי זיך צו פאראייניגן מיטן אויבערשטן. די שטעלע פון די תפילין, אויפן קאפ און אויבערשטן ארעם, אנטקעגן דעם הארץ, שטעלט פאר אונזער כסדר'דיגע השתדלות אויסצוגלייכן דעם קאנפליקט צווישן מוח און הארץ, צווישן שכל און געפילן, און זיי ביידע צו ברענגען אין הארמאניע אין אונזער דינסט פונעם אויבערשטן.