אכטונג פאר אלע באשעפענישן
נישט עסן דאס פלייש פון א בהמה בשעת עס לעבט נאך
מצוה 6 פון 7
עס איז אסור צו עסן פלייש וואס איז גענומען פון א בהמה בשעת עס לעבט נאך. די מצוה לערנט גרונטדיגע רחמנות און אכטונג פאר בעלי חיים. הגם מענטשן מעגן עסן פלייש, טארן זיי קיינמאל נישט פאראורזאכן אומנייטיגע אכזריות צו לעבעדיגע באשעפענישן.
דער אויבערשטער האט באשאפן לעבעדיגע באשעפענישן אין דער וועלט, און מיר מוזן אכטן זייער קיום. אנטקעגן די געוויקסן, וואס ווערן כסדר באנייט, איז שאדן צו בעלי חיים נישט אומקערבאר. הגם די תורה לייקנט נישט דאס עסן פון פלייש, שטעלט זי שטרענגע גרעניצן אויף דער מעגליכקייט פון א מענטש צו נוצן בעלי חיים פאר זיינע באדערפענישן. די מצוה, וואס פארפליכטעט אונז נישט צו זיין גלייכגילטיג אפילו צום ליידן פון א בהמה, שטארקט אויך אונזער חוב צו זיין אויפמערקזאם צו אן אנדערנ'ס צער, נישט אים וויי צו טאן און אים צו העלפן ארויסקומען פון זיין נויט.
אין פראקטיק
דער איסור צו עסן אן אבר אדער אויסרייסן אן אבר פון א בהמה בשעת עס לעבט נאך.
א טיפערער בליק
דער אויבערשטער גיט דעם מענטש “ממשלה איבער די פיש פון ים, די פויגל פון הימל, איבער די בהמות, און איבער דער גאנצער ערד.”
מיר זענען די היטער פון דעם אויבערשטן'ס בריאה. סוף כל סוף שטרעקט זיך אונזער אחריות ווייטער פון אונזער משפחה, אפילו ווייטער פון דער געזעלשאפט, אריינצונעמען די וועלט פון דער נאטור.
עסן פלייש אזוי פריש אז די בהמה לעבט נאך, קען זיין געזונט, אבער עס איז אכזריות'דיג, אפילו ברוטאל, און ווייזט א פארדארבענע אומפיליגקייט צום ווייטאג פון אנדערע.
די מצוה איז דער פרוביר-שטיין, אויב איר ווילט, וואס מעסט ווי גוט די אנדערע זעקס מצוות ווערן געהאלטן.
ווען דער מענטש דערפילט זיין פאטענציאל, ווערט די גאנצע בריאה געשפייזט און דערהויבן צו דערגרייכן איר ציל. דאס פארוואנדלט די וועלט אין א שיינעם אבן טוב: א ארט וואו דער אויבערשטער קען וואוינען.