אמונה אין אויבערשטן
נישט דינען עבודה זרה
מצוה 1 פון 7
יעדער מענטש איז באפוילן צו גלייבן אין דעם איין אויבערשטן וואס האט באשאפן הימל און ערד. דאס נעמט אריין אנערקענען דעם אויבערשטן אלס דער איינציגער אמת'ער כח און אפווארפן אלע פארמען פון עבודה זרה. אמונה אין אויבערשטן איז דער יסוד פון די גאנצע שבע מצוות בני נח און דער אנהייב-פונקט פאר א מוסר'דיג און באדייטפול לעבן.
מען מוז גלייבן אין דעם קיום פון דעם איין און איינציגן באשעפער פון דער וועלט. ער באשאפט די וועלט און יעדן מענטש און ווייסט אלע אונזערע מעשים און מחשבות. ער באטראכט זיי און משפט'ט יעדן מענטש לויט זיינע מעשים. ער איז דער איין און איינציגער אויבערשטער וועמען מיר מוזן דינען און צו וועמען מיר מוזן דאווענען.
אין פראקטיק
א פולקאמער איסור זיך צו בוקן אדער דינען עבודה זרה פון סיי וועלכן סארט, אדער צו גלייבן אין אן אנדער גאט אדער אן אנדער באשאפענע זאך אדער כח.
א טיפערער בליק
דער מענטש, דער שוואכסטער פון די באשעפענישן, איז ארומגערינגלט מיט כוחות פון לעבן און טויט וואס זענען פיל גרעסער פון אים.
שטייענדיג פאר די גרויסקייט פון די אלוועלטליכע כוחות, קען דער מענטש פרובירן “זיי צו דינען” כדי זיך צו באשיצן און פארבעסערן זיין מצב. אבער דער עצם פון לעבן איז אנצוערקענען דעם העכסטן באשעפער וואס האט באשאפן די וועלט: צו גלייבן אין אים און אננעמען זיינע געזעצן מיט אימה און ליבשאפט.
מיר מוזן געדענקען אז ער ווייסט פון אלע אונזערע מעשים, באלוינט גוטס און שטראפט שלעכטס. מיר זענען אפהענגיג פון אים, און נאר צו אים אליין זענען מיר שולדיג געטריישאפט.
זיך פארצושטעלן אז עס קען זיין סיי וועלכער אנדערער כח וואס קען אונז באשיצן אדער צושטעלן אונזערע באדערפענישן, איז נישט נאר נאריש, נאר עס פארדרייט דעם צוועק פון לעבן, און, ווי די היסטאריע האט געוויזן, קען עס ארויסלאזן אומגעהערטע כוחות פון בייז אין אונז אליין, און אין דער וועלט.