צדקה

א טיפערער בליק

די מצוה פון געבן צדקה ווערט גערעכנט אלס אן אלאיינשליסנדע מצוה. עס זענען דא א סאך פארשידענע זאכן וואס מיר קענען טאן צו פארדינען געלט, און א סאך פארשידענע זאכן אויף וועלכע מיר קענען אויסגעבן געלט. מיט אנדערע ווערטער, געלט שטעלט פאר דעם גאנצן פארנעם פון מענטשליכן באדארף, אינדוסטריע און השתדלות. ווען מיר גיבן אוועק אונזער געלט צו צדקה, איז עס ווי מיר גיבן אוועק אונזער גאנצן זעלבסט: די גאנצע ארבעט וואס איז אריין אין פארדינען דאס געלט, און אלע זאכן וואס מיר וואלטן געקענט קויפן מיט יענעם געלט. נאר דורך געבן איין איינציגע מטבע צו צדקה, הייבן מיר אויף די גאנצע וועלט מיט איר.

ווען עס קומט צו צדקה, איז דער איבערחזר'נדער, געוואוינהייטליכער טבע פון איר וואס גייט אן. עס איז בעסער צו געבן א קליינע סכום יעדן טאג ווי א גרויסע סכום איין מאל א יאר. פארוואס איז דאס? צום ערשטן, דער פונקט איז צו מאכן א געוואוינהייט פון זיין ברייטהארציג, נישט זיך באנוגענען מיט אן איינמאליגן זשעסט. נאך מער, יעדע מעשה פון געבן צדקה שאפט א פאראייניגונג צווישן די אויבערשטע און אונטערשטע וועלטן, און פארבינדט דעם באגרעניצטן מיטן אין-סופ'דיגן.

משיח רעדט וועגן דעם כח פון צדקה ביי א סאך געלעגנהייטן און מוטיגט אונז צו מאכן געבן א רעגלמעסיגן טייל פון אונזער טאג, ספעציעל ווען מיר דארפן ספעציעלע ברכות און ישועות. צדקה האט די כח צו בריקן צעטיילונגען און צו היילן, ווי דער פסוק אין משלי (י׳, ב׳) זאגט, “צדקה ראטעוועט פון טויט,” און ווי אונזערע חכמים זאגן, “גרויס איז צדקה ווארום זי ברענגט נענטער די גאולה.”