אכטונג פאר אנדערע'ס רעכטן און פארמעג
נישט גנב'ענען
מצוה 4 פון 7
בני נח זענען באפוילן נישט צו גנב'ענען, נארן, אדער נעמען עפּעס אן רשות. די מצוה גייט אן סיי יחידים סיי געזעלשאפטן. עס שאפט דעם יסוד פון צוטרוי און יושר אין מענטשליכע באציאונגען און העלפט זיכערשטעלן אז יעדנ'ס רעכטן און פארמעג ווערן געאכט.
דער אויבערשטער האט געגעבן יעדן מענטש די בעלות איבער זיין געלט און פארמעג, און קיינער טאר עס נישט אים אוועקנעמען. דאס נעמט אויך אריין דעם איסור צו האלטן צוריק א באצאלונג, און דעם איסור צו כאפן א מענטש, יונג אדער אלט.
אין פראקטיק
א שטרענגער איסור פון גנב'ענען, רויבן אדער סיי וועלכן סארט צונעמען א חפץ פון איינעמ'ס פארמאג מיט כח אדער מיט שווינדל אדער אויף סיי וועלכן אנדערן אומלעגאלן וועג. פיינפיליגקייט צו אן אנדערנ'ס געלט אדער פארמעג באגייסטערט אונז אויך צו טאן מעשים פון צדקה און חסד.
א טיפערער בליק
היות אונזער פרנסה קומט פונעם אויבערשטן, זאלן מיר זוכן עס צו פארדינען ערליך, מיט כבוד, און נישט דורך פאלשע וועגן. צו פארלעצן דעם פארמעג פון אנדערע, דורך רויבן אדער נארן, איז א יסוד'דיגער אנגריף אויף זייער מענטשליכקייט. דאס ברענגט אנארכיע, און שטופט די מענטשהייט אין די טיפענישן פון אייגנזוכטיקייט און אכזריות.
עס איז געווען פאר דעם חטא, מער ווי אלץ, וואס דער מבול איז געברענגט געווארן אויף דער וועלט.