כשרות

א טיפערער בליק

אויב אונזער אויפגאבע דא אין דער וועלט איז צוזאמענצושמעלצן דעם גשמיות'דיגן און דעם גייסטישן, איז דא נישט קיין מעשה וואס דערגרייכט דאס אזוי ווי עסן. וואס נאר מיר עסן גייט אריין אין אונזער גוף און ווערט ברענשטאף צו האלטן אלע זיינע פונקציעס.

האלטן די כשרות-געזעצן איז א וועג צו לייטערן דעם גשמיות'דיגן אקט פון עסן און מאכן דעם גוף א ריכטיגן כלי פאר קדושה. עס גיט אונז אויך די געלעגנהייט צו פארשפרייטן יענע קדושה צו די בהמות, געוויקסן און מינעראלן וואס שטעלן צונויף אונזער דיעטע. געוויסע מאכלים קענען דירעקט דערהויבן ווערן דורכן עסן זיי, בשעת אנדערע מאכלים ווערן געלייטערט דורך זיי נישט צו עסן, דורך זיי אינגאנצן אויסמיידן. און, פארשטייט זיך, נישט יעדע זאך איז עסבאר. דורך האלטן א כשר'ע קיך ווערט אלץ וואס מיר נוצן אין דעם פראצעס (אונזערע כלים, אונזער וואשבעקן, אונזערע אפאראטן, די ווענט אליין) דערהויבן. די געטליכע ענערגיע וואס דורכדרינגט די וועלט קומט צו רוען אין אונזער באשיידענעם הויז.

צוזאמען מיט האלטן די כשרות-געזעצן, מאכן מיר אונזער עסן הייליג ווען מיר טיילן ברייטהארציג אונזער עסן מיט אנדערע. אין 1988 האט משיח אריינגעפירט נאך אן עלעמענט צו דער כשרות-קאמפאניע: צו באפעסטיגן א צדקה-פושקע אויף דער וואנט פון אונזער קיך. די פושקע דינט אלס א זעעוודיגע דערמאנונג אז דעם אויבערשטן'ס ברכות זענען נישט פאר אונז אליין. ווען מיר זענען אין דער קיך און גרייטן צו עסן פאר אונזער משפחה, גיט אונז די פושקע א סימן צו טיילן דעם אויבערשטן'ס שפע מיט אנדערע, און ער וועט אפצאלן דורך אנגיסן זיינע אין-סופ'דיגע ברכות אויף אונזער היים.